Niewesołe jest życie staruszka

Zmęczeni kupcy pakowali towary, uprzątali stragany. Chyba nawet nie mieli siły cieszyć się, że na dziś to już koniec.

– Widzę, że u pana też fajrant?

– A co dziś tak późno, panie Kaziu – odpowiedział pytaniem na pytanie Eustachy Mordziak, handlujący damską bielizną. Pan Kazimierz Główka, emeryt zaopatrujący się stale na bazarze na pl. Szembeka, machnął zrezygnowany ręką.

– Powiem panu, że jak się tak zastanowić, to nic właściwie nie zrobiłem, a zmęczony jestem, jakbym ze dwie tony węgla przerzucił.

– A konkretnie co pana tak wyczerpało?

– Służba zdrowia. Żonę do lekarza chciałem zapisać. Stanąłem przed obliczem pani w rejestracji:

– Do kardiologa? Najwcześniej w przyszłym roku, usłyszałem.

– Ale przecież dopiero mamy październik.

– Wiem, ale nic nie poradzę.

– Żona jest niepełnosprawna w stopniu wysokim, czy w takiej sytuacji państwo nie mają obowiązku wyznaczyć wizyty w ciągu tygodnia?

– W naszej przychodni przyszpitalnej w ciągu miesiąca. Ale i tak nie zapiszę, bo nie mamy specjalistów.

Odszedłem od okienka w poczuciu winy, że w ogóle tej młodej damie głowę zawracam. Ona oczywiście nawet na mnie nie spojrzała. Tacy jak ja, to dla niej najpierw jak uprzykrzona mucha, a potem jak powietrze.

– To po co ten przepis?

– Dla świętego spokoju, że niby o ludzi się dba…

– Zawsze może się pan leczyć prywatnie. Trzy stówy i specjalista na pana czeka.

– Ale wtedy człowiekowi różne myśli do głowy przychodzą. Najłagodniejsza, to po jaką cholerę całe życie płaciłem te składki? Trzeba było żyć jak jaka piosenkarka dajmy na to – śpiewająco.

– One też narzekają, że emerytury mają małe.

– To sobie dośpiewa jedna z drugą. Mało to w telewizji starszych państwa, którzy przebrani za siebie sprzed 40 lat śpiewają swoje otrzepane z naftaliny przeboje. Głos już nie ten i krok niepewny, a oni ciągle „piją za błędy” albo wpatrują się w „szklaną pogodę”.

– Musiało panu rzeczywiście bardzo dziś dopiec, bo cięty pan jak osa.

– Jak pana w przyszłości będą tak traktować jak mnie, to też nie będzie miał pan ochoty być miły. Na dodatek z powodów kalendarzowych pusto będzie wokół pana na tyle, że nawet kielicha nie będzie z kim wypić, żeby jakoś to znieść.

– Ale jest rada! Mój kolega z warzywniaka na to wpadł. Chlapnął kieliszek do lustra.

– Do tego doszło, że sam pijesz – powiedziała zdegustowana żona.

– Nieprawda, jestem na samozatrudnieniu i właśnie zrobiłem firmową imprezę integracyjną.                                    

Szaser

Bieżący numer

Bieżący numer w .pdf

Nr 23(792) ROK XXX
Następne wydanie 16.12.2021

Najnowsze wiadomości