16 tys. osób – na tyle szacuje się liczbę poległych powstańców, a na 25 tys. – rannych (w tym 6,5 tys. ciężko). Straty wśród ludności cywilnej sięgnęły blisko 180 tys. zabitych. Ponadto podczas desantu i walk na Przyczółku Praskim zginęło około 2 tys. żołnierzy 1. Armii WP, tzw. berlingowców. To tylko suche liczby, ale za każdą kryje się osobisty dramat. Liczby przedstawiające straty robią wrażenie, a co z tymi, którzy jako ludność cywilna przeżyli […]

Władze Pragi Południe odwiedzają ten pomnik raz w roku i to po przypomnieniu przez mieszkańców. Obchody kolejnych rocznic Powstania Warszawskiego, do którego mamy osobisty stosunek, bo znamy je albo ze swojego życia albo z przekazów naocznych świadków i uczestników, odsuwają w mrok wydarzenia upamiętniane przez monument. A były nie mniej krwawe niż te z 1944 roku. W okolicach obecnego Wału Miedzeszyńskiego, w 1656 roku podczas II wojny północnej, zwanej w historii naszego kraju potopem szwedzkim, w dniach 28–30 lipca […]

Dopisek architekta na projekcie „Elizeum dla przyjaciół i pięknych pań” spowodował, iż wokół budowli zaczęły się tworzyć różne plotki i mity. Reporterka „Mieszkańca” odwiedziła ten tajemniczy obiekt.

Każde z trzech świąt, które obchodzimy na początku maja ma swoją historię. Święto flagi – najkrótszą, ale tak je polubiliśmy, że trudno nam sobie wyobrazić ten dzień bez biało-czerwonych flag na budynkach.

…czyli krzyżem w drzwi, petardą pod koła, wiadrem do tramwaju

Choć dziś kojarzy się z rajstopami czy goździkami, to mało kto wie, że coś w rodzaju dnia kobiet obchodzono już w… starożytnym Rzymie. Nazywało się Matronalia i obchodzono je na początku marca.

Mija 186 lat od bitwy pod Olszynką Grochowską, która była jedną z najbardziej krwawych w Powstaniu Listopadowym.

Nie wiem, czy ktokolwiek zna nazwiska największych posesjonatów dawnej Pragi. Obawiam się, że ponieważ temat ten nie leżał dotychczas w sferze zainteresowań naszych rodzinnych historyków, trudno by było przytoczyć jakieś nazwiska.

Franciszek Galiński – przedwojenny gawędziarz warszawski pisał: „Dawniej wielki post był czasem wstrzemięźliwości, adwent przygotowaniem, a karnawał weselem. Żył człek poczciwy w rytmie kalendarza liturgicznego i wyczekiwał karnawału niczym kania dżdżu”. Jak się wtedy bawiono? Już stare przysłowie „za króla Sasa jedz, pij i popuszczaj pasa” pokazuje, że w czasach saskich balowano ile wlezie. Podobnie było w czasach stanisławowskich. Ale i wraz z upadkiem Rzeczpospolitej nie zaprzestano […]

Wigilia od zawsze była tym dniem, na który warszawiacy czekali z utęsknieniem.